Ακόμα αναζητώ μία ανάσα στον πόνο

Σαν ανάσα στο χρόνο η ζωή μου κυλάει
κι όσα φέρνει η ώρα κι όσα παίρνει ο καιρός
δεν τα ξέρω, μαθαίνω, η ζωή μού μιλάει
κι ένα ξέπνοο βήμα σημαδεύει ο αχός

μίας πόλης που τρέμει στα πρώτα μου χνάρια
κι όσο παω με σέρνει ένα κύμα βαθιά
το λιοντάρι δεν παύει να κυλιέται τα βράδια
σ’ ένα τόπο που ξέρει πώς το σθένος λυγά.

Και ανάβω καντήλια θύμησης της ψυχής μου
και λιβάνι πυρώνω και σεμνά κουβαλώ
σαν ανάμνηση πρώτη της ουράνιας πυγμής μου
τη φλεγόμενη βάτο σ’ ένα αρχαίο πυρσό.

Μα όλα γίνονται χώμα και χώρα του χρόνου
τίποτα δεν αφήνει να γεννήσει ροές
που να φέρουν αγάπη και γαλήνη του πόνου
και να γίνουμε αθώοι σαν τις πρώτες στιγμές.

©Μαρία Ανδρεαδέλλη

Παράθυρο

Θλιμμένο μου παράθυρο
από ποιά γη απόδρασης
να σε θαυμάσω
όπως ανοίγεσαι στα σύννεφα
φιλόξενη αγκαλιά
όπως στον ήλιο στωικά
σε χρώμα φθίνεις

Πόσο πεθύμησα έστω για μια σταλιά
γυμνός διαβάτης που γερνά
στα πληγωμένα σου πλευρά
να ξαποστάσω
σε ορίζοντα γαλάζιο μια σκιά
όσο κι αν την ατένιζα
δεν μπόρεσα ποτέ να τη διαβάσω

Θλιμμένο μου παράθυρο
δεν είναι ο Βοριάς
τα χρόνια όπως μου έμαθαν
που σακατεύει
είναι ο τρεχούμενος υδάτινος Νοτιάς
που με τα υγρά του σχήματα
ύπουλα σε ληστεύει

© Μαρία Ανδρεαδέλλη

Μικρές Θυσίες

(Απόσπασμα)

Κρατώ του σύμπαντος το δρώμενο
σ’ απατηλής ψιχάλας ενηλικίωση.

Δε φέγγουν τα φεγγάρια απόψε.
Λαβώθηκαν μιαν ανάσα πριν το σούρουπο
και γείρανε χλωμά στο μαξιλάρι
μακριά απ’ το γρασίδι που υποφέρει
να γελά.

Έχει έκλειψη απόψε
να πέσουνε λιπόθυμα τα στρώματα των πόνων
χωριστά
γιατί ο κύκλος λένε υπερισχύει
τόσο που το ρόδο μαραίνεται στην αλυκή.

Πάρε μου ό,τι θες.
Μόνο άσε μου τις αλήθειες
να με σκοτώσουν.

© Μ.Α.

Εις το επανιδείν...

With Love,

Maria

Όταν πεθάνω...

Όταν πεθάνω
μη βγεις στη στράτα χωρίς το πανωφόρι σου.
Θα ’ναι η ανάσα μου
σαν κάπα ριγμένη στους ώμους σου
μα θα ’χει κάτι από δροσιά και χιόνι.

Όταν πεθάνω
να μην ξεχνάς τα καλοκαίρια
τον κήπο να ποτίζεις.
Θα ’μαι αγέρι να φυσάω στα μαλλιά σου
μα θα στεγνώνω τις σταγόνες στα λουλούδια σου.

Όταν πεθάνω
δεν θέλω καληνύχτα να μου πεις
δεν μου την έλεγες ποτέ για να ξυπνήσω
μέσα στα όνειρα να ζω να συνεχίσω
και το πρωί ν’ ακούσεις την ανάσα μου
δίπλα στο ηλιόλουστο παράθυρο να λεει καλημέρα
κι αυτή η μέρα.

Όταν πεθάνω
άσε με να φύγω...
Θα ’ρχομαι κάπου- κάπου να με βλέπεις
να ξαναζείς την πρώτη ελπίδα και το πάθος
πριν πεις πως κάτι ήταν λάθος.

Μετά θα φεύγω
μα πάντα κάτι πίσω μου θ’ αφήνω
να σ’ αγαπάει, να σε φυλάει
από την μοναξιά που τόσο φοβήθηκες.

Θα περιφέρομαι ξένη σ’ όλους τους δρόμους
που μαζί περπατήσαμε...
Κάποτε μου τους χάρισες
ύστερα έφυγαν, μαζί σου…

Όταν πεθάνω
θα ’χω τα πάντα και τίποτα να σκέφτομαι
μα πάντα θα έρχομαι
σαν προσευχή που δίνει ελπίδα
στη νεκρική ζωή μου
όταν πεθάνω…


2006

Μ.Α.